۱۲ سنت

۱. رفاه جمعی ما باید همیشه در اولویت باشد؛ چرا که پیشرفت فردی همه اعضا در گرو وحدت ماست.

۲. تنها مرجع گروهی ما، یک نیروی برتر مهربان است که از وجدان گروه سرچشمه می‌گیرد. رهبران ما فقط خدمت‌گزارانی مورد اعتماد هستند؛ آن‌ها حکمرانی نمی‌کنند.

۳. شرط عضویت این است که فرد، قربانی آزار جنسی دوران کودکی باشد، تمایل به بهبودی داشته باشد و به عنوان یک بزرگسال، هیچ‌گاه کودکی را مورد آزار جنسی قرار نداده باشد.

۴. هر گروه باید استقلال خود را حفظ کند، مگر در مواردی که تصمیمات آن بر گروهی دیگر یا کل انجمن (SIA) تأثیر بگذارد.

۵. تنها هدف هر گروه SIA این است که پیام امید و بهبودی را به بازماندگان آزار جنسی دوران کودکی که هنوز در رنج هستند، برساند.

۶. گروه‌های SIA نباید هیچ فعالیت یا سازمان خارجی را تأیید، حمایت مالی یا نام خود را به آن‌ها قرض دهند تا مسائل مالی، مالکیت و اعتبار ما از هدف اصلی‌مان دور نشود.

۷. SIA می‌کوشد کاملاً خودکفا باشد و هیچ کمکی را که ممکن است استقلال یا مأموریت ما را به خطر بیندازد، نپذیرد.

۸. فعالیت‌های دوازده‌قدمی SIA همواره غیرحرفه‌ای باقی خواهند ماند؛ اما مراکز خدماتی می‌توانند از کارکنان متخصص استفاده کنند.

۹. گروه‌های SIA نباید به صورت سازمان‌یافته باشند؛ اما می‌توانند هیئت‌های خدماتی یا کمیته‌هایی ایجاد کنند که مستقیماً به اعضا پاسخگو باشند.

۱۰. SIA در مورد مسائل خارجی هیچ نظری ندارد؛ بنابراین نام SIA نباید وارد مناقشات عمومی شود.

۱۱. سیاست روابط عمومی SIA بر پایه جاذبه است نه تبلیغ؛ ما باید همواره ناشناس بودن اعضا را در سطح رسانه‌ها (مطبوعات، رادیو، فیلم، تلویزیون و اینترنت) حفظ کنیم.

۱۲. ناشناس بودن، بنیان معنوی تمام سنت‌های ما است و به ما یادآوری می‌کند که اصول را همیشه بر شخصیت‌ها